4.Zwycięstwo

W sportach drużynowych mówi się że tylko zwycięstwami buduje się prawdziwy zespół. A w kolarstwie, gdy tylko jeden z drużyny wygrywa? Drugi może mieć pretensje, że to on chciał wygrać. Mogą pojawić się spory i kłótnie. Urażona ambicja może dojść do głosu. W takich momentach tak ważne jest zgranie zespołu. Wygrana kolegi z zespołu jest też moim zwycięstwem. Razem mamy się z tego cieszyć. A gdy coś nie idzie pomóc. 

Początek Tour de Pologne cały zespół rozpoczął spokojnie, od pilnowania lidera, czyli Rafała. Można by powiedzieć, że wszyscy dmuchali na zimne. Założenia na piątkowy, piąty etap, były jasne-atakować. Najlepiej jak największą grupą. Będąc już na mecie i czkając na zawodników strasznie się denerwowałam. Bardzo chciałam żeby Rafał wygrał ten etap. Był on w górach, a jak wiadomo Rafał uwielbia takie klimaty. Ostatni kilometr do mety był najbardziej stresującym kilometrem w moim życiu. Rafał był w czołowej grupie walczącej o zwycięstwo, ale nie atakował. Co chwilę inny zawodnik wyskakiwał na prowadzenie, a ten, którego tak bardzo pragnęłam tam widzieć ciągle zostawał kawałek dalej. W końcu tuż przed samą metą zaatakował. Nie wiem jak on to zrobił. Wygrał! Byłam prze szczęśliwa. Chciałam jak najszybciej się koło niego znaleźć lecz było to nie możliwe. Wszyscy chcieli mu pogratulować i przeprowadzić wywiady. Usunęłam się w cień.
Zajęłam się innymi zawodnikami, którzy chcieli jak najszybciej znaleźć się w hotelu. Rafała spotkałam dopiero w nocy, gdy przygotowywałam posiłki na następny etap. O mały włos dostałabym przez niego zawału. Tak cicho się zakradał, że zobaczyłam go gdy już stał koło mnie. Myślałam, że o tej godzinie już wszyscy śpią, dlatego chciałam pobyć trochę sama, przy okazji trochę popracować.
-Czemu nie śpisz?-zapytałam chcąc przerwać tą niezręczną ciszę, która powstała.
-Zmęczony jestem.
-No to właśnie powinieneś już dawno spać.
-Tylko, że nie mogę. Coś mnie od środka blokuje.-I co ja mam zrobić z takim wyznaniem? Przecież go tak nie zostawię.
-Chodź.-mówię ciągnąc go za rękę do mojego pokoju.-Kładź się na brzuchu.-rozkazuje, po czym zaczynam mu masować plecy.-Jeszcze nie pogratulowałam ci zwycięstwa.-odzywam się po chwili ciszy.
 -Miłe te gratulacje. Ale mam wrażenie, że stać cię na coś lepszego.-Gdy tylko skończył to mówić zrzucił mnie ze swoich pleców i przycisnął do łóżka. Wpił się zachłannie w moje usta. Z każdą chwilą nasze pocałunki stały się coraz bardziej namiętne. Dłonie Rafała próbowały ściągnąć ze mnie koszulkę, ale w tym momencie oprzytomniałam.
-Rafał, nie.-te słowa podziałały na niego jak zimny prysznic. Spojrzał na mnie ze zdziwieniem. Mnie samą też zdziwiły te słowa, ale chyba podświadomie nie chciałam żeby nas ktoś przyłapał. Mimo, że był środek nocy, a my jesteśmy dorosłymi ludźmi.
-Kocham cię.
-Co?-wydukałam.
-Kocham cię. Od pierwszego razu gdy cię zobaczyłem. Moje serce wykonało w tym czasie jakiś dziwny taniec i tak już mu zostało. Za każdym razem gdy cię widzę ono wykonuje ciągle ten sam układ.
-Może powinieneś się przebadać?-zapytałam ze łzami w oczach.
-Też o tym pomyślałem, ale to chyba nie to.-uśmiechnął się.
-Też cię kocham. Ze mną jest dokładnie to samo. Ale...-zamilkłam- Boje się co mój ojciec powie na nasz związek. Będzie przeciwny. Na pewno.-zaczęłam histeryzować.
-Kochanie spokojnie. Damy sobie z tym radę. A teraz chodź spać. Jutro ważny dzień.
I w taki oto sposób zasnęłam w ramionach mężczyzny, którego kocham.

Tak to już. No ale przecież to nie koniec! Przepraszam. Przepraszam. Przepraszam. Zupełnie zapomniałam, że ten rozdział był już dawno napisany. Będę pokutować. Plan jest taki aby skończyć przed końcem roku, ale pewnie mi się to nie uda. 
Pozdrawiam :*

3.Radość

Nie ukazywanie radości, gdy się czuje tą radość jest trudne do powstrzymania. A mi się chyba to udało. Chyba. Jako, że nadal sama przebywałam w Gdańsku miałam odebrać Rafała z lotniska. Byłam zdenerwowana i podniecona jednocześnie. Gdy tylko go zobaczyłam moje serce wykonało jakiś skomplikowany taniec. Wyglądał na strasznie wyczerpanego. Nie chcąc by dopadli go kibice szybko pojawiłam się koło niego i bez żadnych słów wyprowadziłam go z lotniska. Wsiedliśmy do taksówki i już po kilkunastu minutach byliśmy w hotelu. Jako, że rezerwacje dla wszystkich zawodników i sztabu były od jutra Rafał zamieszkał na ten czas u mnie. Oddychajcie! Mieliśmy osobne łóżka. Po przekroczeniu apartamentu widziałam na twarzy Rafała wielką ulgę. Chcąc by trochę odpoczął zaproponowałam mu żeby wziął prysznic, a ja w tym czasie przyniosę coś do jedzenia. Gdy wróciłam zobaczyłam Rafała śpiącego na moim łóżku. Był to słodki widok. Cicho usiadłam się na drugim łóżku i zaczęłam konsumować posiłek. Po skończeniu zaczęłam mu się przyglądać. Jego spokojna twarz podczas snu nie odzwierciedlała tej zaciętości, gdy walczył o zwycięstwo. Czułam ze coraz bardziej się w nim zakochiwałam. Wiem, że nie powinnam tego robić, ale to jest silniejsze ode mnie. Byłam zdezorientowana. Moje dalsze przemyślenia przerwał Rafał, który właśnie się obudził. Była to niezręczna sytuacja gdyż mój wzrok był ciągle utkwiony w jego twarzy. Gdy tylko się zorientował, że się mu przyglądam uśmiechnął się szeroko. Odwzajemniłam uśmiech tak jak on odwzajemnił moje spojrzenie. Leżeliśmy tak dopóki nie rozdzwonił się mój telefon. Niechętnie wstałam z łóżka i odebrałam. Dzwonił tata zapytać czy odebrałam Rafała z lotniska. Oczywiście musiałam zdać mu szczegółową relację, dlatego gdy skończyłam z nim rozmawiać Rafał zaproponował kolację. Poszliśmy do małej knajpki z widokiem na morze. Scena rodem wyjęta z jakiegoś romansu. Jedzenie było smaczne, a my w swoim towarzystwie czuliśmy się jak ryba w wodzie. Po skończonym posiłku zaproponowałam spacer brzegiem morza. W pewnym momencie dłoń Rafała i moja odnalazły się. Nasze palce złączyły się jakby robiły to codziennie. Spojrzałam w niebo. Było całe rozgwieżdżone  Od tego momentu był to mój talizman szczęścia.

Jestem. Jestem. Przepraszam za opóźnienie,ale ten brak komentarzy trochę mnie przybił. Mam nadzieję, że teraz będzie lepiej. Następny rozdział raczej szybciej niż później, ale na pewno nie będzie to regularnie. Ilość nauki mnie wykańcza....
Pozdrawiam :*

2.Rozeznanie

Nazywam się Aleksandra Tinkoff i mam 24 lata. Tak, jestem córką Olega Tinkoff'a. Pracuje w teamie Tinkoff-Saxo. Wykonuje każdą pracę do jakiej jestem potrzebna. Rozdaje bidony na trasie, pomagam w przygotowywaniu posiłków, pełnie rolę masażystki, asystentki mojego ojca, a nawet robię za psychologa.  Jako jedyna spadkobierczyni mojego ojca już teraz obywam się we wszystkich interesach taty. W zespole jestem jedyną dziewczyną. Z każdym mam dobry, przyjacielski kontakt. Chyba nikt  nie chce się narazić mojemu ojcu. Być może, niepotrzebnie zresztą, boją się, że zostaną zwolnieni gdy mój ojciec przyłapie nas w dwuznacznej sytuacji. Tata od początku odradzał mi podjęcie tej pracy. Chyba bał się tego momentu, gdy któryś z chłopaków zacznie się do mnie dobierać. Jak na razie nic się takiego nie stało. Chociaż pewnie oświadczyny to zupełnie gorsza sprawa. Wole nie myśleć o tym gdyby tata się dowiedział, że jeden z jego zawodników zaproponował mi małżeństwo. Jego kariera od razu była by skończona, a ja zostałabym zamknięta w rodzinnym domu, w Rosji. Nie chce tam wracać. Chce podróżować po świcie, odkrywać nowe biegowe trasy. Przebywać w ciepłych miejscach. Być ciągle w ruchu i cieszyć się z życia. Niby o pieniądze nie muszę się martwić, ale chce pracować. Robić coś co kocham. Wszystko było by lepsze niż siedzenie na dupie, przepraszam w jednym miejscu i nic nie robienie. Od dziecka byłam nauczona ciągłego ruchu i z tego się nie wyleczyłam.

Zapewne wiecie jak fajnie ogląda się zwycięstwa. Ale jeszcze fajniej jest gdy uczestniczycie w nich. Macie w tym swój wkład. Wiecie, że jakaś cząstka was przyczyniła się do tego sukcesu. Wygranie dwóch etapów i klasyfikacji górskiej na jednym z kilku wielkich tourów to ogromny sukces. Radość jaka wszystkich ogarnęła po drugim etapowym zwycięstwie była nie do opisania. Główny sprawca tego zamętu czyli Rafał Majka był w tak dobrym humorze, że mnie pocałował. Nie wiem co on sobie wtedy myślał, ale to było dziwne. Przecież nigdy nie dałam mu powodu, żeby myśleć, że między nami coś może być. Szczęściem w tym momencie było, że nikt tego nie widział.

Analizując zachowanie Rafała do końca touru starałam się go unikać. Musiałam trochę pobyć sama ze sobą. Zamiast jechać z resztą drużyny na kryterium do Holandii i Belgii, postanowiłam jechać do Polski gdzie za klika dni miał się odbyć kolejny tour. Ojciec chętnie zgodził się na takie rozwiązanie. Miałam w tym czasie odpocząć i pobyć sama ze sobą. Miałam 3-4 dni dla siebie, zanim zjedzie się tu reszta ekipy.

Cieszyłam się ciszą i spokojem. Polskie morze jest wyjątkowe. Mimo, że przejechałam pół świata i widziałam dużo niezwykłych miejsc to właśnie Trójmiasto najbardziej mi się spodobało. Tylko, że czegoś mi brakowało. Gdy spędza się z kimś kilkanaście tygodni przyzwyczajamy się do niego.I nie zdajemy sobie sprawy z tego, że go kochamy.








Jak ten czas będzie dalej mi tak uciekał to ja zacznę mu uciekać. Nawet nie mam czasu jeść przez tą szkołę. 
Pozdrawiam :*

1.Początek

Wicie jak to jest gdy nie wiecie co macie zrobić? Gdy macie taki stan, że żadne rozwiązanie nie jest dobre. Macie wrażenie, że niezależnie od tego jaką decyzję podejmiecie i tak będzie ona zła.? Trwacie w czymś, chociaż wiecie, że to nie jest dobre. Kłamstwo, a raczej zatajanie prawdy nie jest dobre na dłuższą metę. Prawda zawsze wyjdzie na jaw. A z jej konsekwencjami trzeba sobie poradzić.

Czasami mam ochotę wyjść ze swojego ciała. Poddać się. Umrzeć. Zniknąć. To wszystko mnie przytłacza. Jedna decyzja jaką podjęłam odmieniła moje życie na zawsze. Mam wrażenie.. nie chce wierzyć, że była ona słuszna. 

Jako jedynaczka zawsze musiałam umieć się postawić tacie. Mimo, że wiedziałam, że on chce mojego dobra, sama chciałam o sobie decydować. Podejmować decyzje, które albo będą dobre, albo złe. Teraz przygotowuje się do swojego ślubu. Za kilka godzin mam się stać panią Majką. Jestem szczęśliwa lecz brakuje mi taty. Przyjaciela, który przez całe życie mnie wspierał. Nie wiem czy będzie na ślubie. Od początku nie mógł zrozumieć mojej decyzji. W ogóle od początku był przeciwko tej pracy, w końcu to od niej się wszystko zaczęło. Poznajcie moją historię i decyzję, która na zawsze zmieniła moje życie. Nazywam się Aleksandra....



No to zaczynamy. Coś nowego, krótkiego, szybkiego. Blog około 10 rozdziałowy. 
Rozdziały będą pojawiały się w poniedziałki. Jak na razie są bardzo krótkie, ale może uda mi się to zmienić.  Z takich ważniejszych informacji to NIE INFORMUJE O NOWYCH ROZDZIAŁACH! Będą się one pojawiały automatycznie w poniedziałek rano. Ale to strasznie brzmi. Jestem przerażona. 
Jeśli chcielibyście się jeszcze czegoś dowiedzieć to piszcie w komentarzach, a ja na nie odpowiem. 
Pozdrawiam :*